29-08-10

Hallo allemaal, hier weer een bericht uit Malawi. Wat ook helaas mijn laatste zal zijn vanuit Malawi. Wat is de tijd toch snel gegaan, maar wat een geweldige tijd heb ik hier mogen hebben en leven in ‘'Het Matunkha Centre''

De laatste weken zijn gewoon omgevlogen of zoals je een spannend boek leest en bladzijde na bladzijde weer omslaat. Ook in deze weken is weer genoeg gebeurd, zoals toen ik even op mijn computer aan het werk was in het restaurant en er ineens van buiten gegil en veel opwinding kwam. Er was een slang, maar niet zo maar een slang het was een black spitting cobra van 1,5 meter lang. Helaas voor de slang hebben ze hem gedood. Ik snap dat ze hem gedood hebben omdat het een erg gevaarlijke slang kan zijn. Na een beet met gif injectie heb je nog 7 tot max 15 uur te leven en als je achteraf te horen krijgt dat er in heel Malawi geen tegengif is, slik je toch wel even. Maar buiten dat was het wel een mooi best om te zien.

Anderhalf week geleden mocht ik ook weer dierenarts assistent spelen, toen we Jacqi hebben gecastreerd. Het is een teefje dus zal je wel denken dat is toch steriliseren? Maar dat is een verkeerde benaming voor de ingreep. Steriliseren is het afbinden van de eileidersrs/stokken en soms ook de baarmoeder. Castreren is in dit geval bij een teefje het weghalen van de eierstokken en stukje van de eileiders.

Vond het toch wel weer even leuk om mee te maken en te helpen.

Gift had me deze week even apart genomen om met me te spreken. Hij sprak uit zijn hart en bedankte me voor alles wat ik hier voor hun gedaan had. Slik daar kreeg ik even een brok in mijn keel en kreeg wat vochtige ogen. Erg lief dat hij dat deed.

Deze week hebben we 2 relatief nieuwe toerisme activiteiten uitgeprobeerd. We hebben Nkhojela mountain beklommen 2207 m hoog. Wat een bijzondere tocht was dat weer zeg, behoorlijk pittig. We waren met 9 mensen. Thijs en Mirjam(2 nieuwe vrijwilligers) Mordecai(toerisme manager) Vasco(toerisme gids) 3 porters en 1 rangers(met groot geweer) en ik. Na een klim en klauter tocht van ruim 4 uur kwamen we eindelijk boven aan waar we ons kamp konden opslaan. Midden in een bos met een klein water stroompje. Na de tenten opgezet te hebben en te hebben geluncht, zijn we aan een wandel verkenning tocht begonnen. De boel was kaal en droog doordat alles plat gebrand was. Dit doen ze elk jaar zodat alles weer opnieuw kan groeien. Maar helaas hoorde we vuur knetteren in de verte, dus ook de ranger en vasco vonden dit heel raar. Ze vermoede dat er stropers actief waren. Die branden de boel plat om de sporen van dieren te kunnen vinden en ze in een bepaalde richting te sturen. Op een gegeven moment ontdekte de ranger wat sporen van mensen, die bij een stropers schuilplaats uit kwamen. Zucht en nog eens zucht, ja hoor bingo ze vonden 3 strikken met helaas in ééntje een patrijs. Het arme dier was al helemaal verzwakt en had al bijna zijn eigen strot door gesneden met het draad. Dus besloot de ranger het maar mee te nemen en als avond eten te gebruiken aangezien het diertje het niet zal overleven. Doordat er stropers actief waren en de boel plat branden waren er geen dieren te spotten. We waren opzoek naar bleu monkeys maar ook die waren helaas vertrokken. Was wel erg gaaf om door een zeg maar bijna regenwoud te lopen. Zo hè dat was lekker dicht begroeit. En ook daar vonden we helaas een strik en een kleine schuilplaats voor stropers. Helaas houden de mensen geen rekening met de dieren en maat het hun ook niet uit dat de dieren hier uitsterven door ze te stropen. Ik hoop dat de regering er in de toekomst meer aan gaat doen.

Gisteren was er een heus far well party voor mij. Ik had pudding broodjes gemaakt en er waren grote plakken cake en een frisdrankje voor iedereen van de IGA. Na wat speeches van Gift en Chimwemwe was het tijd om een afscheid cadeautjes te geven aan mij. Ik heb een mooie pot gekregen waar ik Kalama tea in kan doen, leuk. Toen was er een afsluitings gebed en was het weer afgelopen. Grappig hoe het zo hier gaat.

Vandaag zijn we naar Vwaza marsh gelopen, dat was toch ook nog best wel pittig, maar ging me gemakkelijker af omdat het recht zo die gaat was. We werden net na een brug richting Bolero gedropt en vanaf daar zijn we gaan lopen. Het was een wandel tocht van bijna 17 km. Nadat we waren aangekomen hebben we eerst even geluncht en de benen en voetjes rust gegeven en zijn daarna op wandel safari in het park gegaan. Natuurlijk was ook hier weer een ranger met een groot geweer aanwezig om onze veiligheid te garanderen. Wat een knuppel hahahaaa. We waren nog niet zo heel ver en plots stopte hij en zei dat we stil moesten zijn. Hij zag olifanten, maar naar mijn weten zag ik door de bosjes een rots. Maar goed misschien had hij toch gelijk. Hij fluisterde dat de meeste olifanten waren gaan liggen. Hij lade zijn geweer, waarom? ik zou het niet weten Dichterbij gekomen zijn hij dat ze ons waarschijnlijk wel geroken hebben. Toen we op DE plek aan kwamen was er niets anders dan een rots en een paar kleinere rotsen. Toen zei hij tegen Thijs; zijn er nou weg gelopen of was het nou toch gewoon die rots die ik zag. Whahaha wat een knuppel.

Dat was leuk. Later zagen we dan wel degelijk olifanten, eindelijk. Na 3 keer Vwaza bezocht te hebben heb ik de vierde keer olifanten gezien. De volgende dag heb waren ze er weer maar nu bij de huisjes waar de mensen wonen, woh zo dicht bij, zo gaaf!

Toen naderde het einde van onze trip naar en in Vwaza en gingen we weer terug. Maar de terug reis gingen we met het plaatselijke vervoer terug. Na ruim 2 uur zittend/liggend/heen en weer lopend wachten kwam er een pick up die ons wel mee wou nemen. Slik wat een gammel ding, hij hangt van ellende nog aan elkaar. Maar goed toch mee gegaan. Ik zat binnen en Thijs zat met Mordecai buiten in de laad ruimte. Plots...boem...wat was dat? Was de motorkap eraf gevlogen!!! Gelukkig had die Thijs en Mordecai net ontweken, anders had het wel eens anders af kunnen lopen. Toen is Thijs toch maar binnen komen zitten. Gelukkig zijn we veilig aangekomen.

En daar zit ik dan, mijn laatste reisverslag te typen. Erg raar idee eigenlijk dat ik woensdag gewoon weer in Nederland ben. Ik heb een fantastische tijd hier gehad en heb hier vele dingen mogen doen en kunnen doen. Maar ook veel dingen geleerd hier. Ik kijk er ook wel weer erg naar uit om naar Nederland te gaan en bij familie te zijn. Het zal zeker wel raar zijn denk ik.

Vanuit hier wil ik nogmaals alle mensen die mij geholpen hebben en die mij gevolgd hebben vanuit mijn hart bedanken.

Dit mag dan wel het einde zijn voor nu, maar misschien is het ook weer het begin van iets heel nieuws.

Vanuit ‘'Het Matunkha Centre'' in Malawi.

Yewo Chomene, Tiwonanenge!!!!

Djoelan