17-02-2010

Ik kan nu al een aantal dagen heerlijk uitslapen. Erg fijn om niet om 3.45 op te hoeven staan. Toch heb ik erg onrustig geslapen, werd wakker gemaakt door een raar gepiep. Het klonk precies zoals je een raam aan het schoon maken bent. Dus dacht, er zal toch niemand proberen om naar binnen te komen? Maar het gepiep/geluid bleef maar doorgaan. Een erg raar tijdstip om ramen te gaan lappen, dus ben voorzichtig mijn kamer uitgegaan met mijn zakmes in mijn hand. Tja ik moest toch wat. Heb niets kunnen vinden en de honden sliepen ook gewoon. Dus als er iemand was geweest dan hadden ze wel aangeslagen. Ben dus maar gewoon mijn bed ingedoken, met het gepiep dat er deze ochtend nog altijd was. Nou ja… Gisteren kreeg ik weer eens een klacht over de bolletjes ( buns), maar deze keer was het als grapje bedoeld. ‘’De mensen klagen weer over de bolletjes’’ zei Gift, dat is één van de bakkers. Hij heeft polio gehad en loop daardoor mank. Nee he, wat dan nu weer, zei ik. ‘’ Dat er geen bolletjes meer zijn, of we er mee gestopt zijn’’ ‘’Ze vinden ze erg lekker’’ Pfff gelukkig is dat alles… haha…nog zo’n rare klacht of ik werd gek. Dus hebben we weer bolletjes gemaakt. Deze keer heb ik ze echt super groot laten rijzen. Helaas kan ik ze hier niet in 8minuten afbakken. Ze moeten er rond de15 minuten in, om toch een mooie bruin kleurtje te krijgen. Tis echt een oude bakkers oven, dus hij heeft wat meer moeite op temperatuur te komen. En dat duurt ook echt lang. Maar ben allang blij dat we er één hebben. Heb ook de kosten berekeningen overgedragen aan de accountant hier, die was er wel blij mee geloof ik. De dieren afdeling plukte mij weer weg van mijn werk in de bakkerij. Deze keer moest ik naar een ziek paard komen kijken. Hij valt in een rap tempo af en zijn balzak ik zo hard als beton. Ook had hij kleine zweertjes op en tussen zijn benen. We hebben de zweertjes ontsmet met wat verdunde detol. En in gespoten met wond spray. Meer kan ik ook niet doen en weet ik ook niet. In de avond heb ik flyers gemaakt voor de bakkerij. Ben benieuwd hoe de mensen daar op reageren.

18-02-2010

‘S ochtends vroeg moet ik de drie apen eten geven. Wat een figuren zijn dat zeg. En smekken dat ze doen als ze eten. Ze zijn echt gek op bananen en ander fruit. Ook denken ze stoer te zijn door mij te intimideren. Als ik toe kijk hoe ze eten en als ik dan oog contact heb met één van hun. Dan begint die gene tegen het hek aan te springen en geknor geluid te produceren, om mij bang te maken. Toen ik de bakkerij binnen kwam, waren ze al bezig met het deeg. Dus heb gelijk gezegd dat we hierna eerst wachten tot Vasco onze bezorgen weer terug komt. Zodat we kunnen zien hoeveel brood er verkocht is. En dat we terwijl we toch moeten wachten, cinnamon buns gaan maken. Omdat we die vanmiddag weer nodig hebben. Ze snapte het. En ook waarom. De cinnamon buns waren deze keer super goed. Heb de oven echt hoog gezet(265C) maar zoals ik al eerder zei. Het is echt een bejaarde bakkers oven. Zodra hij een bepaalde ingestelde temperatuur heeft behaald. Dan zakt hij vervolgens weer razend snel naar beneden om vervolgens niet meer terug op de ingestelde temperatuur te komen. Dus kan je niet die echt zachte bolletje of bollussen(cinnamon buns) verkrijgen zoals je dat graag zou willen zien/hebben. Maar des niet al te min, voor hier verkrijgen we een prima product. De bollussen waren mooi gebakken. Dus toch nog redelijk zacht van binnen. Inmiddels was Vasco ook weer terug van het verkopen van ons brood. Helaas had hij weer een hoop brood over. Maar had wel 60 bolletjes verkocht. En de mensen waren erg enthousiast over mijn flyer. Hun interesse was gewekt. En Vasco vroeg of ik er nog meer wil maken. Ook ging de verkoop in de Tuck-shop aan de bakkerij, erg goed vandaag. Hopen dat dit doorzet. En dat de mensen door de flyer naar matunkha komen. We verkopen het hier net iets goedkoper dan aan de winkels in Rumphi. Daar zijn al vragen over geweest, of we ook in winkels in de stad niet goedkoper kunnen worden. Dus wie weet komen ze op den duur toch naar Matunkha. De eerste stappen zijn in iedergeval gezet. Toen Gift naar het gebakken brood en bollussen keek, zij hij met een trotse glimlach op zijn gezicht, nu zijn we een echte bakkerij. Ik hou er helemaal niet van om te opscheppen. Maar vind het toch wel leuk om met jullie te delen. Ze zijn erg leergierig en ze vertelde me vandaag dat ik alles heel duidelijk uitleg en heel erg geduldig met ze ben. En dat ik ook altijd, het waarom ik iets doe uitleg. Dus daar bedankte ze heel erg voor. Toch erg leuk om te horen. Volgende week of de week daar op, ga ik ze croissants leren maken. Ben er van overtuigd dat ze het kunnen. Na de bakkerij ben ik de keuken ingedoken. Om het nieuwe menu te bespreken en aan de mice en place te beginnen. We hebben toch 3 gerechten in elkaar gedraaid. Het had erg hard geregend en zoals wel vaker gebeurd viel de stroom uit. Dus hebben we met kaars lichtjes in de keuken gekookt. Geeft weer eens een andere dimensie aan het werken. ‘s avonds heb ik de Ihmalaga gegeten. Dat is een eenspan gerecht met gehakt, aardappels, plantains(bakbananen) kool,tomaten en uien. Moet erg lekker zijn. Alleen is er wel even een maar, waar ik tijdens mijn maaltijd achter kwam. Ze hebben onrijpe plantains gerbuikt. En hebben ze de bakbananen gekookt en niet eerst even gebakken om vervolgens aan het potje toe tevoegen. Dus wordt het gerecht gelijk heel meelachtig. Dus tja wel even gevraagd hoe dat zit. Ja de plantains waren nog niet rijp. Anders konden we het gerecht niet maken. Dus heb ik maar geduldig uitgelegd dat we de volgende keer het gerecht pas gaan maken als de bananen rijp zijn. Ook de dieren afdeling kwam weer naar me toe. Deze keer met een ander paard. Het arme dier had een enorm gezwel op zijn borst waar bloed en pus uit kwam. Ook waren zijn benen erg opgezet van het vocht. Heb echt geen idee wat ik hier mee aan moest. Dus heb ze de pus wond laten ontsmetten en met een gaasje laten afdekken. Aangezien de vliegen het erg lekker vonden om er in te gaan zitten. En als ze daar eitjes leggen, krijgt het beesie nog meer ellende

19-02-2010

In de ochtend gewoon gewerkt in de bakkerij. De kinderen hebben vakantie hier. Dus was er een afsluiting in de grote hal. De kinderen waren allemaal erg opgewekt. Ook waren er een hoop volwassen mensen aanwezig. Denk de ouders of en familie. Zoals elke dag was de tuckshop ook weer geopend. Alleen op een gegeven moment liep de verkoop een beetje staak. Dus overlegde we even hoe of wat, en kwamen we op het idee om nieuwe flyers uit te printen. Zo gezegd, zo gedaan. Pratricia die in de tuckshop staat alsverkoper, heeft de flyers uit gedeeld aan de mensen die uit de meeting hall kwamen. En warempel er stond een heuse rij voor de shop. Dus dat was erg mooi. Er staat een gloed nieuwe vriezer in de bakkerij, alleen werd die nog steeds niet gebruikt omdat ze op een stroom beveiliging wachten. Vanaf dag één dat ik hier in het matunkha center aan het werk ben., push ik chiwemwe om er voor te zorgen dat hij die vriezer in orde krijgt zodat hij functioneel wordt. Vandaag was het dan eindelijk zo ver, hij doet het. Nu hoeven we minder weg te gooien en kunnen we wat meer vooruit werken. Er komen vanaf Zondag 41 weeskinderen met hun leraren een hele week naar het centrum. Dat betekend een erg drukke week. Ze krijgen elke dag ontbijt/lunch/diner en thee met een koekje tussen door. Dus hebben we koekjes gebakken. Spritsen en chocolade Goudse moppen of hoe je het ook wil noemen. De spritsendeeg moet je dus spuiten en dat hebben ze dus nog nooit gedaan. Dus heb ik er een partij voor gedaan en toen mochten de bakkers aan de slag. ‘’Dat is toch nog best wel moeilijk‘’,zeiden ze. Aangezien we niet veel tijd meer hadden heb ik het overgenomen en afgemaakt. ‘’Ik weet wel een manier hoe ik het jullie goed kan leren’’. ‘’ Als we een keertje tijd hebben, vullen we een spuitzak met margarine’’. Zo kunnen ze mooi spuit technieken oefenen, zonder dat er iets weg gegooid hoeft te worden. In de middag heb ik niet meer in de keuken geholpen, was een beetje op. ‘s avonds waren we uitgenodigd bij Duitse studenten die hier via hun school/opleiding zitten. Dat was erg gezellig, we hebben lekker gegeten. Bruine bonen, rijst en salade van kool/tomaat/ui. En ze hadden zelfs voor een toetje gezorgd, ze hadden een appel cake gebakken. Erg leuke mensen. Één van de jongens bood ons zelfs een taxi naar huis aan. Alleen ik had een biertje mee gedronken, dus moest er even een nood stop gemaakt worden onder weg. Ik knapte zowat. Als je het gevoel van opgelucht wil omschrijven, dan is dit denk ik wel echt een goed voorbeeld,hoe opgelucht ik me daarna voelde. Het was al laat ( 10.00 uur bij jullie 9.00 uur) dus ben gelijk naar bed gegaan.

20-02-2010

De bakkers waren i.v.m. de komst van de wees kinderen morgen Zondag, al om 2 uur s nachts begonnen. Zodat ze s middags konden stoppen en naar bed konden gaan. Want Zondag beginnen ze al weer om 6 uur en werken door tot 20.00 uur. Omdat de bakkerij/soup kitchen aan elkaar verbonden is,en de kinderen en staff moeten eten. Ik ben om 5.30 begonnen. Pfff ik had erg veel moeite om wakker te worden. Na wat mee geholpen te hebben met de productie van het brood, ben ik weer snel naar huis gegaan om me om te kleden. Zodat ik weer kon helpen bij de ezel. Daarna snel gedoucht en naar de keuken gegaan om wat dingen te bespreken en wat ingrediënten mee te nemen naar d bakkerij om vegetarisch pizza te maken, omdat er geen oven in de keuken is. Daar heb ik de dienst overgenomen van de bakkers. Ze waren bezig met bollussen, maar terwijl ik zo keek, zag ik al dat er iets niet klopte. Ik telde het aantal en kwam op 58 stuks uit. Terwijl het recept voor 75-80 stuks is. Dus ik vroeg heb je wel exact het deeg afgewogen? Ja dat heb ik. En toe vroeg Chiwmwe aan Menson heb je exact 5 kg bloem afgeogen? Ja dat heb ik, kijk ik heb tot hier gewogen. 1-2-3-4-5 kg. Tot hier bedoel je? Ja. Eh menson dat is 3 kg! Oh ik ben 1 kg vergeten. Zucht en nog een zucht van mij. Dat betekend dus dat je alles voor 5 kg heb afgewogen alleen de bloem dus niet. Nu hebben we iet wat zoutige bollussen. Maar ze smaken gelukkig nog wel goed….alleen iet wat zouter. Echt super aardig was dat omdat ik nu alleen zou werken, ze speciaal Jeremiah hadden gevraagd om van zijn vrije dag naar hier te komen om mij te assisteren. Dus was aardig verbaasd toen ik hem zag. Heel aardig maar tis jou vrije dag dus je kan gewoon weer gaan. Nadat ik alleen was ben ik rustig een recept voor zachte bolletjes gaan draaien en ondertussen de bollussen afgebakken. Ik weet nu dat ik geen zachte bolletjes meer in mijn ééntje ga maken, in deze warme temperaturen. Het deeg droogt aardig snel uit en rijst als een dolle. Dus daar kun je in je uppie niet tegen op werken. Maar gelukkig zijn ze toch nog aardig gelukt. Daarna de pizza’s gemaakt. Toen ik bijna klaar was merkte ik dat ik aardig opgebrand was. Had mijn lunch gemist en niet gedronken. Dus ben eerst naar het restaurant gegaan om daar een halve kan limonade op te drinken.

21-02-2010

Het is vandaag Zondag en we zijn naar de kerk geweest. Die al om 8.00 uur begon. Maar goed dit is Afrika, dus begon de dienst wat later omdat de geluidsinstallatie nog geïnstalleerd moest worden. Toen we aankwamen waren er hooguit 8 mensen. Maar nadat alles geïnstalleerd was en de kerkklok geluid werd. Stroomde de kerk ineens vol. Wat betreft de kerkklok, dat is een oud vreem van een band. Die hangt aan een boom en er wordt dan met een soort hamer hard op geslagen. De kerk/dienst die we bij woonde was gereformeerd. Er werd geopend door een vrouw die echt wel heel mooi kon zingen. Terwijl ze haar baby droeg. De dienst was in het Engels alleen ik kon de dominee totaal niet verstaan en dus niet volgen. Ook zaten de vrouwen en mannen apart, maar Lotte en Rieneke zaten gewoon naast mij aan de mannen kant. Omdat wij gasten waren moesten we naar voren. Ieder van ons moest zich voorstellen. Toen werden we met 4x in hun handen geklap verwelkomt. Na de dienst gingen we weer naar huis. Op weg naar huis kwamen we ineens Menson tegen, hij vertelde dat hij hier woonde. En nodigde ons gelijk uit om in zijn huisje te komen kijken en kennis te maken met zijn vrouw en kinderen. Ik denk dat als je in nederland zo’n klein huisje heb, je al aardig gauw geïrriteerd raakt op elkaar als je steeds zo dicht op elkaars lip zit. Maar goed dat kan je natuurlijk niet vergelijken met onze cultuur en opgroeien. Hij vond het jammer dat hij niet wist dat we hier langs zouden komen anders had hij wel voor wat eten gezorgd. Dus wou hij ons gauw uitnodigen om s avonds te komen eten. Hoe gast vrij kun je zijn. Ik was erg moe dus heb geprobeerd wat te slapen in de middag, alleen kom kwam ik er moeier uit dan dat ik er inging. Toen kwam Lotte me ophalen of ik nog zin had om te wandelen. Ik was erg moe maar dacht het me wel goed zou doen. En ben maar wat blij dat ik het gedaan heb. We zijn gaan lopen en op een gegeven moment liep er een jongen met ons mee. Hij stelde zich voor en vroeg wie we waren. Eerst vond ik het een beetje vervelend dat hij zo met ons mee liep. We vroegen de weg naar boven toe om op de berg te komen. Hij zij dat er geen pad naar boven was. Maar tot onze verbazing begon hij ons voor te gaan. En zo veranderde hij ineens in onze privé gids. Hij heeft ons helemaal naar boven geleid en omdat het erg begon te regenen stelde hij voor om onder een boom te gaan schuilen. We zijn ergens in de struiken onder een boom gaan schuilen. Toen we daar zo stonden begon hij ineens over mijn armen heen te wrijven. Er zat wat vuil op mijn armen en hij haalde het er af, ik wist even niet zo goed wat ik hier mee aan moest. Wel erg aardig. Later nam hij ook de water fles van Lotte over. Het was een toch zeker niet zonder gevaren. Want het was erg stijl en er was geen pad. Maar toch wist hij ons veilig weer naar beneden te brengen. Toen we weer bijna bij het matunkha center aan kwamen nam hij afscheid van ons. We hebben hem nog uitgenodigd om wat komen drinken in het restaurant, maar hij moest weer naar huis omdat het zo donker zou worden. Morgen kon hij wel komen want dan zou het overdag zijn. Hij begon weer aan zijn terug tocht. Lotte en ik hoopte dat hij niet weer helemaal terug hoefde, aangezien hij weer het zelfde pad terug nam. De arme jongen.

21 tm 27-02-2010

Ik ben even een aantal dagen kwijt aangezien ik deze week erg druk ben geweest De Nanninga’s zijn inmiddels ook weer terug. Na een vermoeiende tijd en reis moesten zij ook weer gelijk aan de bak. Ben erg blij dat Mathilde de dieren afdeling weer heeft overgenomen. Niet dat ik het niet leuk vond, maar het was gewoon te veel, te vermoeiend en eigenlijk ook erg irritant om steeds maar weer om te kleden. Want in mijn koks uniform kan ik natuurlijk niet naar de dieren afdeling. Deze week waren er allemaal weeskinderen die zeg maar kamp hadden. Er waren allemaal activiteiten te doen voor ze. En wat zeker heel erg benadrukt werd, en dus ook als boodschap mee gegeven werd. Hier niet zomaar een leuke week te hebben, maar ook echt opzoek te gaan naar God en deze week samen met onze Here Jezus in te gaan. Dan zul je pas echt een mooie en leuke week tegemoet gaan en rijk terug gaan. Ze waren hier van Zondag t/m Zaterdag ochtend. Elke dag kregen ze ontbijt lunch en diner. Allemaal bereid door mamma in de soup kitchen. Om 20 uur kregen ze een kop thee met een koekje. Vrijdag avond kregen ze een gala diner. Dat is dus erg bijzonder. Ze kregen een 3 gangen menu. 1. Matunkha egg and chicken bite 2. American hamburger with hips and salade 3. Dutch pancakes fild with banana and icing sugar Oftewel een gevuld eitje met een stukje kippenworst, broodje hamburger en aangezien de frituur in de soup kitchen nog niet werk; in de oven geroosterde aardappeltjes. En klein pannenkoekje gevuld met banaan en bestrooid met wat poeder suiker. Mathilde had samen met Shari (een Duitse vrijwilligster) de main hall omgetoverd tot een echt restaurant. Compleet met lichtjes tafels stoelen en mooie doeken. Het liep allemaal erg gesmeerd. Wel erg grappig om te zien dat de kinderen totaal niet weten hoe het in een restaurant werkt. En dat ze dus helemaal niet gewend zijn om met elkaar aan een tafel te zitten. Dus het viel erg stil omdat ze niet wisten wat ze tegen elkaar moesten zeggen. Ze hebben er van gesmuld. Op een paar na die toch Nsima wouden. De volgende dag was er gala diner voor alle leraren hier en management. Dat liep niet helemaal vlekkeloos. Ik had gisteren de opdracht gegeven om kippen uit de vriezer te halen zodat we vandaag s ochtends de kippetjes konden bereiden. Maar toen ik de keuken in kwam waren ze dat dus vergeten. Het menu is al volgt: 1. Tomato soup 2. Bread crumbt chicken 3. Wafel with banana, pineappel jam and icecream. Nou aangezien de kippen nog ontdooit moesten worden ben ik tomaten soep gaan bereiden. Verse tomaten zijn erg duur op het moment dus zou ik de soep van ketchup gaan bereiden. Bleek dat ze niet genoeg hadden. Dus heb de soep van een beetje ketchup gemaakt en beetje vers. Toen kwamen er in eens lunch gasten binnen. Prima toch…..alleen waren het er 15 en toen begon de ellende. Ineens was het stress en het leek wel of er een bom in de keuken ontploft was. Over al pannetjes doekjes ditjes en datjes enz. Je moest gewoon rotzooi aan de kant schuiven om ergens bij te kunnen. Op een gegeven moment stond ik alleen in de keuken!! Huh waar is iedereen??? Daar stond ik dan in mijn ééntje voor 15 man te koken….in hun rotzooi. Ik werd echt boos, heb alles neer gelegd en ben weg gelopen. Hier ga ik niet aan beginnen. Ben naar de bakkerij gegaan. Op de heen weg kwam ik Joseph tegen, ’’ waar was je ineens in de keuken?’’ oh de bloem was op en ik was het even gaan halen in de bakkerij. ’’ oke veel succes met de 15 gasten’’ zei ik. Maarrrrrrr natuurlijk kon ik het weer niet over mijn hart verkrijgen om boos te blijven en hun in de steek te laten. Dus ben weer terug naar de keuken gegaan. Waar de chaos nog groter was geworden dan toen ik vertrok. Ik vroeg of hij het aan kon. ‘’ ja hoor’’ heb vanaf de zijlijn mee gekeken, en toen vroeg hij toch op een gegeven moment zou je misschien kunnen helpen om de borden op te maken? Dat heb ik maar gedaan. Pffff nadat eindelijk alle gasten weg waren. Ben ik even met Mathilde over dit voorval gaan praten. Gelukkig komt er een vergadering waar iedereen streng word toe gesproken. Want dit kan natuurlijk niet. Er moet dus echt een hoop gebeuren hier in de keuken,om alles recht te krijgen. S avonds was het dus gala diner voor de leraren en management. Ook voor de volwassenen was het erg onwennig. De meeste waren dus nog nooit in een restaurant geweest. Ook mes en vork is heel erg onwennig. Moet eerlijk zeggen dat het me niet meeviel om te koken. In Nederland zou ik 40-50 man met gemak in mijn ééntje kunnen mee geven, zeker met dit menu. Maar ik had geen oven de frituur was te klein voor friet en het keuken personeel snapte het niet helemaal. Aangezien de frituur te klein was had ik weer over friet gemaakt. Maar omdat het schema zo uitliep werden de aardappeltjes erg taai. Gelukkig zijn deze mensen geen verfijnde keuken gewend dus merkten ze er toch niets van. Na afloop kregen ze allemaal een beker en een water koker als cadeau, sommige leraressen moesten van blijdschap huilen. Marcel legde me ook uit dat ze het niet gewend zijn om iets te krijgen. En zo’n water koker is hier erg duur. Erg mooi en leuk dat ze dat dus kregen. Helaas is het paard waar ik eerder over gehad heb met zijn infectie en ziekte gestorven.

05-03-2010

Ik ben de laatste week eigenlijk erg druk met van alles en nog wat geweest. En ben best wel een beetje moe. Dus ben het even een beetje kwijt wat ik deze week allemaal mee gemaakt heb. Ik zit nu in het restaurant te achter mijn note bookie. Er zitten nog wat gasten te kletsen onder het genot van een drankje. Er ontstond een misverstand, één van de receptie medewerker ( ook bediening) wou bijna weigeren om nog een drankje in te schenken omdat ze zouden sluiten. Maar het was pas 21 uur. Moet eerlijk toe geven,dat het een beetje verwarrend is voor ze, omdat buiten op het bordje met de openings tijden aangegeven word dat we open zijn van 6.30 tot 20.30. Maar daar word de keuken mee bedoeld. Volgens mij vonden ze het niet leuk dat ik hier zit en dat ze dus nu langer moeten werken. Maar goed dat is niet mijn probleem. Ik ben op het moment begonnen met het invoeren van voorraad beheer in de computer. Een grote klus, dus daar ben ik voorlopig nog wel even zoet mee. De Nanninga’s vertelde dat misschien dit weekend internet gemaakt wordt hier op het centrum. Dus dat hopen we dan maar.

Tiwonanenge!!!

Djoelan