14-03-2010

Het is Zondag vandaag en wat doen we op Zondag na de kerk? Lekker wandelen in het bos.

Dus laat ik deze traditie ook hier voortzetten. Alleen zijn we niet naar de kerk geweest. Om 2 redenen, 1: de enige kerk die een Engelse dienste heeft spreekt mij en ook ons niet echt aan hier en is erg moeilijk te volgen met het gebrekkig en ook nog eens Afrikaans-Engels. 2: we wouden vandaag een berg beklimmen en aangezien het al gauw warm is, is het verstandig om al vroeg te beginnen met lopen.

Om 8 uur vertrokken we, wat mij betreft had het wel vroeger gemogen, maar nog even rustig ontbijten is natuurlijk niet verkeerd. We hadden met Mathews afgesproken, dat is dus een jongen van de receptie/bediening. Hij vroeg een tijd geleden wat mijn hobby's waren, en ik zei dat ik naast koken en bakken, altijd erg graag hele stukken liep met mijn hond. ‘'Voor je plezier lopen? Vroeg hij. Ja zei ik dat is erg ontspannend en goed voor je. Lopen jullie nooit een blokje om of even een wandelingetje maken? ‘'ehhhhh nee hahaha wij Malawiërs houden er niet van om voor je plezier te lopen, maar je mag het me wel leren!''

Dus vandaar dat hij ook mee ging, erg leuk en gezellig.

He was toch nog een behoorlijke pittige reis al zeg ik het zelf, we kwamen om half 10 aan en hebben even aan de voet van de berg gerust. Toen begon het klimmen en klauteren, pffff het was wel zwaar maar we hebben steeds als iemand moe was een gerust en wat gedronken en gegeten. Want je vocht pijl en je suiker in je bloed moet je goed op pijl houden in deze hitte. En dat was het zeker zeg, ik heb volgens mij na mijn weten nog nooit zo gezweet. Ik was dan ook helemaal verbaasd hoe nat ik was,zelfs mijn hand palmen waren zeik nat. Ik denk dat als ik als een vaatdoekje uitgewrongen werd er een complete wasbakvol uit zal komen, misschien zelf wel meer. Verder met het klimmen, het uitzicht was echt gaaf we konden over heel Rumphi heen kijken. Wat echt super irritant was, dat we steeds door heel hoog gras heen moesten klimmen en lopen dus dat bleef lekker plakken op je heerlijk plakkerige huid, jeuk dat ik had niet normaal meer. Nadat we eindelijk de top hadden bereikt ploften we op wat stenen neer. Mathews tilde een steen op en schrok, ''2 schorpioenen, ik denk dat we ze dood moeten maken'' Dood ? Zei ik. Waarom wil je ze dood maken, wij vallen hun lastig in hun eigen omgeving en niet andersom. Kijk als ze in je huis zaten dan kan ik begrijpen dat ze de onderkant van je schoen of wat dan ook vinden. ''Ja je heb wel gelijk'' zei Mathews.

Helaas willen de meest Malawiërs alles wat beweegt of leeft dood maken, geen idee waarom, erg triest dat ze dat doen.

Ik heb een paar mooie foto's van ze gemaakt.

De terug weg viel mij ook behoorlijk zwaar tegen. Het klimmen is erg zwaar maar het afdalen vind ik moeilijker. Steeds weer grip vinden om niet uit te glijden en ook steeds als je iets naar beneden klauterd krijgen je knieën weer een dreun. Het was zeker niet ongevaarlijk, los liggende stenen en best wel een steile afdaling. Maar we zijn weer veilig beneden aan gekomen. En ook weer thuis in het centrum.

20-03-2010

Zoals jullie zien sla ik bijna een hele week over, maar deze week is er niet veel bijzonders gebeurd. Dit weekend was wel erg bijzonder. We zijn naar Livingstonia geweest. Wat een avontuur was het weer pfff als ik er nu weer aan terug denk. Nou ja de heen en terug reis dan. We moesten om 8 uur beginnen met lopen om op tijd een mini busje te pakken. Mini busjes, een verhaal op zich zelf hahaha. Dat zijn kleine busjes waar je in europa maar met maximaal 10 man in mag zitten ofzo. Hier niet hoor.....de busjes rijden pas als ze afgeladen vol zitten. Dus als je weg wil moet je in de volste gaan zitten. We gingen dus in de voorste bus zitten die al aardig vol zat....lees 20 mensen. En uitgerekend ik zit opgevouwen met mijn reukorgaan onder een wel riekende Afrikaanse mannen oksel. Bweh ik wou dat ik verkouden was op dat moment. Kweet niet of jullie die circus act kennen van heel veel clowns die in een te kleine auto gaan zitten. Nou daar is zo'n act niets bij, vergeleken met een mini busje in Malawi.

De eerst stop moesten we er gelukkig uit....frisse lucht. Daar moesten we wachten tot er een mini busje of een auto waar we dan mee zouden kunnen liften, de kant van Livingstonia op ging. Inmiddels was het best wel gaan regenen dus stonden we heerlijk in de nattigheid te wachten. Er kwam een wat grotere bus aan waar we in zijn gaan zitten , maar niet echt fijn vonden aangezien er nog niet zo heel lang geleden zo'n bus de afgrond is in gereden. Maar we zijn veilig aan gekomen. Nadat we bij Chitimba waren aangekomen kon de lange wandel/klim toch beginnen. Het was erg bewolkt en de bergen waren in een mooie sluier van mist gehuld en de temperatuur niet erg hoog. En daar waren we dus erg blij mee, aangezien we zo lang moesten lopen. Mijn rugtas was best wel zwaar met mijn camera ehbo kistje, drinken, wat eten en wat kleren, dus dat sneed lekker in mijn schouders. Na een heel eind gelopen te hebben kwamen we 2 blanke mensen tegen, ik denk dat ze Iers waren. Met een giga back packers rugtas en ook nog eens een rugtas voorop gedragen. We wouden bij de Mushroom farm wat gaan drinken, nou niet gelijk rare dingen gaan denken want dat is de naam van een campsite. En de naam doet er wel eer aan, qua paddenstoelen dan, je ziet ze overal groeien. Maar goed we waren er nog niet dus vroegen we hoe lang ze al aan het lopen waren. ‘' we zijn nu vanaf the Mushroom farm, 2 uur aan het lopen'' ‘'maar wij zijn zwaar beladen'' ‘'dus voor jullie moet het wel iets sneller zijn'' Maar wij moeten de berg natuurlijk op en zij gingen naar beneden dus ik rekende er op dat het nog ruuuiiimmm 2 uur zou duren. Na een tijd kwamen in de sluier mist terecht. Wat een erg mooi effect gaf aan de omgeving, het werd er erg spookjes achtig van, alleen de elfjes miste nog.

Eindelijk kwamen we bij de musroomfarm aan. Echt een mooie en leuke campsite. Als je wat jonger bent, het word gerund door een jong Australisch koppel. Wat erg grappig was dat ze een bar hadden gemaakt in de openlucht, wat ook tevens als receptie dient. Helaas begon het te gieten dat goot van de regen. Gelukkig zaten we droog in half open restaurantje, waar heel toevallig 2 Nederlandse studenten zaten te eten. Ze hadden coschappen gelopen in Zuid-Afrika en nu hadden ze zeg maar vakantie en trokken ze door een aantal landen heen waaronder Malawi. Nadat we heerlijk wat gedronken hadden moesten we nog even plassen. Wat een ervaring was dat. Jullie zullen wel denken wat kan daar nou zo bijzonder aan zijn, maar het toilet was een apart iets. Als eerst werd je al verwelkomt door een geur die je niet wil ruiken, het was een half open huisje en het toilet moest je zoeken, nadat ik een dekentje zag trok ik die ergens vanaf. Bingo toilet gevonden........een verhoogde troon. Een eco compost toilet. En aangezien ze er echt een verhoogde troon van gemaakt hadden kan iedereen je zien staan als je moetplassen. Dus dacht tja dat ga ik dus echt niet doen en bovendien ik werd zowat onwel van de zogenaamde eco-compost geur. Dus snel weer de klep dicht gedaan en het dekentje er over heen gelegd. Gelukkig was de vloer niet dicht en waren er aan de zijkanten openingen dus heb daar maar geplast. Ik had eigenlijk een foto moeten maken van het toilet.

Nadat we al weer een tijdje vertrokken waren kwamen we bij de waterval. Wauw wat mooi zeg. Wel moesten we wat geld doneren, zodat ze de omgeving goed bij kunnen houden en mooi houden. We mochten zelf bepalen wat gaven.

2 jongens namen ons ook nog mee naar een grot waar je onder de waterval stond. Erg gaaf om te zien dat het water met zo'n enorme kracht naar bededen klettert. De 2 jongens wouden ook wat geld hebben maar we legde uit dat we niet 2 keer gaan betalen. Wat trouwens een indrukwekkende en belangrijke notitie is bij die grot, is dat die grot als vlucht en schuil/verbergplaats fungeerde voor de gevluchte slaven in die tijd.

We gingen weer op pad, op een gegeven moment was ik het echt best wel zat dat lopen en ik was erg moe. We hadden ook geen flauw idee hoe ver we nog moesten. Na een aantal uur kwamen we dan eindelijk aan in Livingstonia. We vertrokken om 10 uur met lopen en kwamen om 5 uur aan. Dus mag ik wel terecht zeggen dat ik moe was. We hebben overnacht in het Stone house welke van doctor Robert Laws was die Livingstonia heeft opgericht. Voor de geschiedenis over Livingstonia en over doctor Law kun je kijken op: http://en.wikipedia.org/wiki/Livingstonia,_Malawi

Het was gelukkig niet erg duur en hebben heerlijk beefstew met in olie gekookte frietjes gezeten. Zeg maar aardappels met jus alleen dan in de vorm van friet en olie als jus.....ach ja hij heeft zijn best gedaan. Het was een Malawische man die enorm slofte op zijn slippers, dus kon je hem altijd al van ver aan komen sloffen. Na heerlijk geslapen te hebben gingen we voor een lekker ontbijtje. Helaas moest hij ons mededelen dat er geen brood was en dat hij ons alleen chips kon geven als ontbijt......dus hebben we weer aardappels met olie jus gegeten, in ieder geval een stevig ontbijt voor de lange terug weg.

Op de terug weg was het weer het tegenovergestelde als gisteren, strak blauwe lucht en een erg scherpe warme zon. Nu hadden we bij een andere campsite een stop gemaakt. Wat een gave en mooie campsite. Met een geweldige leuke vrouw aan het roer. Echt een positief mens die rrn geweldig mooi project heeft naast haar camping. Het zogehete garden project. Ze probeert Malawiërs te leren dat je met weinig een complete groente/fruit garden kan hebben. Met alleen maar producten die hier in Malawi te vinden zijn. Ze maakt geen gebruik van gif en bijna geen kunstmest. De enig planten die ze kunst mest geeft zijn haar koffie struiken.....ja ze verbouwd koffie en nadat ik haar koffie geproefd had moet ik eerlijk bekennen dat het de lekkerste koffie is die ik tot nu toe in Malawi heb geproefd. In het restaurant dat de camping ook heeft maken ze alleen gebruik van de groenten en fruit uit de tuin. Echt super gaaf. Ze heeft het al aan verschillende scholen in het noorden van het land geleerd en die plukken er nu letterlijk de vruchten vanaf. Ze slaat eigenlijk 2 vliegen in 1 klap. Ze leert ze hoe je met weinig groots kan tuinieren en ze leert ze om gevarieerd te eten. En dat laatste is echt belangrijk, vooral voor de kinderen erg leuke dat de scholen het goed opgepakt hebben.

Nadat ze ons een rondleiding had gegeven in haar tuin project kregen we nog een glas mineraal water uit eigen bron, heerlijk. Ze vertelde ook dat ze het project nog verder gaan uitbreiden. Ze wil namelijk een heus groente/fruit bos gaan creëren. Misschien weten jullie wel dat een tropisch regen woud of en gewoon bos uit verschillende lagen bestaat. Van bomen, struiken en planten in verschillende hoogtes/lagen. Nu wil ze dat ook met fruit en groenten gaan doen om zo een bos te maken. Erg grappig.

Nadat we al weer een tijdje op weg waren kwam ik een kameleon tegen op de weg............wat een gaaf beestje is dat zeg. Erg leuk om hem van kleur te zien veranderen.

Na een aantal uur lopen kwamen we eindelijk weer beneden aan en konden we op een minibusje wachten voor de terugreis naar huis. Eindelijk stopte er een minibusje, maar uitgerekend had ik weeeeeeeeer pech. Hij zat aardig vol en ik moest laag bijna op de grond zitten...niet helemaal op de grond, ik at op de motor ofzo....heeeeeeeeeet dat het onder mijn kont werd niet normaal meer. Dus zei 1 van de meiden giet er dan wat water op, maar had ik dat maar niet gedaan....het water verdampte gelijk dus kreeg ik hete stoom tegen mijn billen. En daarboven op stond er ook nog een man voor me die over mij heen moest leunen om niet te vallen, dus had mijn reukorgaan ook weer eens pech..... en dat alles weer voor een rit van 2 uur. Arme ik.

We hebben dit weekend van Gods prachtige schepping/natuur/dieren mogen genieten, leuke en weer bijzondere mensen ontmoet en ook nog educatief bezig geweest. Wat wil je nog meer.

22-03-2010/27-03-2010

Deze week zijn er weer bijzondere ontwikkelingen geweest. Chimwemwe de hoofd van de bakkerij wordt chef kok in het restaurant. Er is op dit moment geen chef dus lopen de koks eigenlijk zonder leiding soms als kippen zonder kop los. Dus ben er wel blij mee en Gift wordt hoofd van de bakkerij.

Er is één Maartje aan het verhaal de vrouw van Chimwemwe werkt ook in het restaurant. En dat is eigenlijk een taboe hier dat man en vrouw samen werken, dat kan niet. Dus ze zijn een beetje bang dat de mensen weer gaan roddelen en verhalen de wereld in helpen die niet waar zijn. Nou ja we zien wel.

Ik weet niet meer of ik het wel of niet verteld had, zo ja dan nog een keer in de herhaling zo niet dan bij deze. Ik heb een nieuw brood geïntroduceerd: maisbrood. Het leven hier draait om nsima nsima en nog eens nsima. Dat is hun hoofd voedsel; dikke maïs pap dinges goedje. Dus tja waarom dan geen maïsmeel in brood gebruiken dus heb ik een maisbrood gemaakt. Oh nu schiet het me weer te binnen ik heb het al wel verteld. Maar er is een wedstrijd gehouden om een naam te verzinnen voor het brood. En de winnaar krijgt gratis brood. Dus dat is wel leuk. Ik heb al een hele mooie naam gehoord dus ben benieuwd of het dat gaat worden. Ik zit samen met Bert, Gift en nog iemand waar ik de naam even niet meer van weet in de jury. Dus de winnende naam houden jullie nog van me tegoed.

Waar ik trouwens ook heel blij mee ben is dat de Tuckshop en de bakkerij weer samen zijn en niet meer apart. Ik heb vandaag foto's gemaakt van de bakkers in hun uniform dus die zal ik even uploaden. De koks volgen nog. Aangezien Chimwemwe naar de keuken verdwijnt en Menson bijna 2 weken vakantie heeft moet ik de gaten gaan opvullen. En ook het rooster gaan aanpassen. Moet er nog even goed over na denken hoe ik dat ga doen.

Gisteren had ik een spannend avontuur....nou ja vond het gewoon ene beetje spannend en eng. Ik moest naar de kapper. De jongens in de bakkerij hadden gehoord dat ik naar de kapper wou maar niet goed durfde. Omdat ze hier eigenlijk alleen de African cut kennen, oftewel kaal. Wat echt super aardig en lief is dat ze voor mij zonder dat ik wist een afspraak hadden gemaakt met de beste kapper van heel Rumphi.

Nou daar kon ik natuurlijk geen nee meer tegen zeggen, anders beledig ik ze nog. Daar ging ik dan, naar volgens hun de beste kapper. We gingen naar een schuurtje waar allemaal kappers naast elkaar zitten. Ik heb even mijn verstand op nul gezet aangezien ik een beetje huiverig was voor de hygiëne. Maar ik was verbaasd dat het redelijk uitzag daar in het schuurtje. Ik werd begeleid door Yeremiah (1 van de bakkers) ze mompelde wat naar elkaar in het ChiTumbuka dus daar begon hij zonder aan mij te vragen wat ik wou. Ik heb het maar over me heen laten komen met in mijn achter hoofd als het echt niet door de beugel kan ga ik als nog voor de African cut. Hij had me de zogehete Brian cut aangemeten, dat is één van de drivers hier op het Matunkha center en die heeft geen kaal hoofd maar een heus model. Nou dat stond me dus totaal niet, dus vroeg ik het of het wat korter mocht. Moet er wel even bij zeggen dat het afentoe een marteling was. Jullie kennen het haar van een Afrikaan wel denk ik; stug en dik en kroezig. Dus de tondeuses zijn hartstikke bot en dat op mijn hoofdhuid en in mijn nek, dat deed soms echt pijn. Maar mijn gezicht en hoofd zijn ook gelijk gescrubd hoe? In Nederland worden er bij de kapper zachte kwastjes gebruikt om de haren van je gezicht weg te vegen, toch? Hier werd het gedaan met een kei en kei harde nagel/handen borstel, je weet wel om het vuil van je handen en vingers af te schuren. Ach ja nu heb ik een erg kort kapsel. Ben trouwens ook nog afgezet met de prijs. Het heeft me een euro gekost terwijl het me eigenlijk tussen de 50 en 80 euro cent had moeten kosten! Waar praten we eigenlijk over.

Ik wil trouwens ook via deze weg iedereen bedanken voor jullie leuke reacties en ook nogmaals voor jullie steun. Ga vooral door zal ik zeggen met reacties geven, dat vind ik erg leuk!!!

Nou ik moet weer gaan het is bijna 12 uur en ik moet de Tuckshop open gooien om brood te verkopen.

Tiwonanenge!!!?

Djoelan....

?